Spitsbergen. Arktyczne lato na Svalbardzie

Po przylocie na Spitsbergen prywatny transfer zabierze Gości do Longyearbyen – niewielkiej osady położonej na 78. równoleżniku, około 1300 km od bieguna północnego. Pierwszy dzień pozostawiamy bez zaplanowanych aktywności. To czas, aby przyzwyczaić się do miejsca, w którym miejska zabudowa kończy się wyjątkowo szybko, a za nią zaczyna się arktyczna tundra. Latem równie niezwykłe jest światło: od końca kwietnia do drugiej połowy sierpnia słońce w Longyearbyen nie zachodzi, dlatego nawet późny wieczór bardziej przypomina dzień niż znaną nam noc. To spokojne wejście w rytm Svalbardu przed kolejnymi dniami spędzonymi poza osadą.

Tego dnia Goście zobaczą, jak różne formy może przybierać życie na 78°N. Najpierw poznają psy zaprzęgowe, które są częścią kultury Svalbardu również latem – zamiast sań używa się wówczas specjalnych wózków na kołach. Później wypłyną na Isfjorden w kierunku Fuglefjella i dawnej osady górniczej Hiorthhamn, odkrywając ślady ludzi, którzy próbowali zagospodarować ten surowy fragment Arktyki. Wieczorem dotrą do Camp Barentz – położonego poza Longyearbyen obozu nazwanego na cześć Willema Barentsa. Przy posiłku i opowieściach przewodników poznają świat niedźwiedzia polarnego oraz zasady funkcjonowania w miejscu, w którym poza granicami osady to człowiek jest gościem w świecie dzikiej przyrody.

To dzień, w którym skala Spitsbergenu staje się najbardziej odczuwalna. Goście wyruszą na całodniową wyprawę katamaranem w kierunku Billefjorden, jednej z odnóg rozległego Isfjorden. Im dalej od Longyearbyen, tym mniej śladów współczesnego osadnictwa i tym mocniej krajobraz przejmują góry, lodowce oraz arktyczne wybrzeże. Plan rejsu pozostaje elastyczny – trasa uzależniona jest od pogody i warunków lodowych. Wśród możliwych punktów znajdują się góra Skansen, pozostałości dawnego wydobycia oraz historyczny Svenskhuset, a jednym z najważniejszych elementów dnia jest możliwość zobaczenia lodowców od strony morza. To właśnie tutaj najbardziej czuć, że Longyearbyen było jedynie bramą do znacznie większego świata.

Prywatny transfer na lotnisko kończy siedem dni na Spitsbergenie. Dopiero z perspektywy całej podróży widać, jak wiele różnych światów mieści się wokół niewielkiego Longyearbyen: górnicza historia, tundra przemierzana przez renifery, arktyczne fiordy i lodowce oraz lato, podczas którego noc właściwie nie nadchodzi. Svalbard nie został podczas tej podróży „zaliczony” – i właśnie o to chodzi. Po siedmiu dniach pozostaje przede wszystkim poczucie skali miejsca, w którym niewielka osada jest tylko punktem na tle ogromnej arktycznej przestrzeni.